Pomagamy tyle, ile potrafimy… ale nasze możliwości też mają swoje granice.

Mimo ogromnych chęci i serca do działania nie zawsze jesteśmy w stanie zrobić wszystko sami.

Dlatego, kiedy pojawia się ktoś, kto podaje pomocną dłoń — bezinteresownie — to porusza nas do głębi.

Od pewnego czasu szukaliśmy dla rodzinny pana Piotra składu węgla, który mógłby przekazać im opał na zimę.

To trudna prośba, a my, choć tak bardzo chcemy pomagać, nie zawsze możemy pokryć wszystkie potrzeby z własnych środków.

I właśnie wtedy wydarzyło się coś pięknego.

Znalazł się skład, który bez chwili wahania zaoferował, że przekaże tej rodzinie węgiel całkowicie za darmo.

Bez oczekiwania najmniejszej reklamy.

Bez chęci pokazania się.

Bez pytań — tylko z potrzeby serca.

Kiedy usłyszeliśmy słowa: „Nie trzeba o nas wspominać, poczułam ogromne wzruszenie.

Bo takie gesty przypominają, że dobro wciąż istnieje — ciche, pokorne i ogromne.